Kronikk:

Kristin lever midt i eigne opplevingar med korona og Covid-19.

– Er du i tvil? Ta vaksinen, seier Kristin som her deler eigne erfaringar.

Isolasjon: Å vera i isolasjon med hunden på hytta var fint - ei stund.  Foto: Privat foto

Undersøkingar: Kristin Tengesdal har vore gjennom mange undersøkingar, og fleire ventar. Covid-19 er ikkje å spøke med.   Foto: Privat foto

Meining

Når nå smitten i samfunnet aukar, ynskjer eg å dele mi historie. Smitten aukar mest blant unge og ungdom. At eg, ei jente på 20 år, kunne bli så sjuk, trur eg ingen kunne forutsjå. Det gjer ikkje noko om eg blir smitta, tenkte eg, - det som er dumt er om eg smittar andre.

Måndag 30. august vakna eg med vond hals. På den tida var det ein del smitte i Trondheim. Likevel tenkte eg at det berre var ei vanleg forkjøling. Dagen etter valde eg å reise heim. Ved sida av studiet, hadde eg akkurat fått meg ei lita fast deltidsstilling i Lom. Eg skulle jobbe til helga, men sidan eg hadde symptom, reiste eg rett på hytta. Eg ville ikkje smitte andre.

Fredag same veke testa ho eg bur i lag med i Trondheim positivt. Dagen etter testa eg meg òg. Positiv. Eg måtte derfor vera isolert på hytta.

Når eg tenkjer attende på det, var det på ein måte luksus. Eg og hunden min, aleine på fjellet blant dei finaste haustfargane. Men eg visste ikkje da at dette skulle ta så lang tid. Etter den 10. dagen i isolasjon hadde eg eit håp om å koma ut av isolasjon, men måtte vente fordi eg heile tida hadde feber.

Etter 23 dagar i isolasjon fekk eg ein doktortime. Det var nå så liten sjanse for at eg var smittsam at eg fekk ut. Endeleg.

To timar var eg heime før legen ringde og ville legge meg inn på Lillehammer. Dei mistenkte blodpropp i lungene. Etter fire dagar på Lillehammer fekk eg reise heim. Det var heldigvis ikkje nokon blodpropp, men sidan eg framleis var tungpusta, fekk eg time på Granheim lungesjukehus ei veke etterpå. Der fann dei ut at koronaen hadde utløyst ein astma hjå meg. Eg hadde framleis feber, og smerter i ryggen, så to veker etterpå var eg innlagt att.

Etter mange døgn på sjukehus og veldig mange undersøkingar, veit eg ennå ikkje kva som gjer at eg framleis har feber og ryggsmerter. Mest truleg er det long- covid eg har, men det finst naturleg nok ikkje så mykje kompetanse på dette ennå.

Eg er lei, fortvila og kei. Lei meg for all bekymringa mamma og pappa sit med, og fortvila over at alt tek så lang tid. Likevel takksam for alle alvorlege sjukdomar som er utelukka.

I etterkant har eg sliti med å hugse ting, og fokusere på det som blir sagt og gjort. Det gjer det ikkje enkelt å fylgje med på korkje kva legen seier, eller kva som eigentleg blir snakka om i undervisninga.

Eg har og klipt håret 15 centimeter, i håp om at det skal sjå tjukkare ut, ettersom eg har mista såpass store mengder med hår.

Eg er på merkeleg vis og takksam for at eg har opplevd ein slik situasjon. Ein får eit anna perspektiv på livet i etterkant. Klisjé, men sant. Sjølv om dette er mi Covid-19 historie, er den ikkje unik.

Eg vil gjerne sende ein takk til alle som har brydd seg, og sett seg inn i min situasjon. Det har gledd meg veldig i ei vanskeleg tid.

Eg håpar at mi historie kan bidra til at fleire vaksinerer seg. Eg hadde kun ei dose da eg vart smitta, og kunne kanskje vorte sjukare om eg var uvaksinert. Eg er altså av dei heldige likevel. Det undrar meg difor at det framleis er folk som er skeptiske til vaksinen.

Det er forskjellige grunnar til at folk vel å ikkje vaksinere seg. Eg forstår dei som ikkje har teke vaksinen, fordi dei har ein sjukdom som tilseier at dei ikkje bør ta ho. Men argumenta som «vaksinen er ny» og «vi kjenner ikkje biverknadene» blir for svake for meg. Det er sett millionvis av doser, og dei biverknadane som blir oppdaga blir fylgd nøye opp. Dersom vaksinen ikkje var trygg ville ho ha blitt teke ut av vaksinasjonsprogrammet for lenge sidan.

Vaksinasjon er frivillig, men ikkje lenger ei privatsak. Pandemien set nye smitterekordar i Noreg, og talet på innlagde har blitt tidobla den siste tida. Planlagde behandlingar og inngrep blir sett på vent og helsetenesta har vore i høg beredskap under heile pandemien. Overskrifter som «Intensiven er sprengd» og «Sjukepleierar sluttar i protest» er den nye realiteten. Det viktigaste kvar og ein av oss gjer er å takke ja til vaksinen. Det bidreg til mindre smittetrykk og eit tryggare samfunn.

Dei fleste opplever Covid-19 som ein ufarleg sjukdom. Likevel er risikoen for dødlegheit og utvikling av alvorleg sjukdom mange gonger høgare enn ved influensa. Sjølv om kanskje du toler sjukdommen, er det ikkje sikkert det gjeld den du sitt ved sida av, naboen eller eit familiemedlem.

For å unngå eit høgare beredskapsnivå, utsetjing av nødvendig behandling og meir smitte og dødsfall, vil eg på der sterkaste anbefale alle å ta koronavaksina. Alle kommunar har eit gratis tilbod som er lett tilgjengeleg. Det viktigaste vi gjer er å ta eit stikk for fellesskapet. Helsetenesta og resten av samfunnet treng di hjelp.